Odkrywamy gdańskie dziury, przedmieścia i przekopane Stogi. Na Westerplatte i przy Stoczni nagle poważniejemy... grzecznie schodzimy z rowerów...
W drodze z Gdańska przez Kaszuby ku otwartemu morzu. A tę drogę dzieliłem z nowicjuszami (w większości) rowerowych wypadów z noclegiem i zaskoczony jestem nie lada... szczególnie entuzjazmem, który wieźli ze sobą. A lekko (płasko) nie było! Kto wie, może kiedyś i gdzieś daleko spotkacie ich z sakwami na drodze.
Coraz mniej takich pamiątek...
A później zamiast kierunku na Rapę ruszyliśmy polnymi drogami ku Hańczy.
Kilka kilometrów po bruku, w upale ku przesmykowi między jeziorami Kirsajty i Dargin.
Niestety nie widzieliśmy, ze Szczepanem jedziemy dalej na Podlasie przez Suwalszczyznę. Może nad Biebrzą uda się je zobaczyć.
Jeszcze trochę po schodach...
... i na górze.
Pustynia... chodzi mi po głowie. A ja w poprzek niej... w mej głowie.
Całemu dniu towarzyszyła mgła, dziwnie gęsta mgła pędząca od strony morza. Na tyle gęsta, że było widać jej mikro-krople... na pajęczynach, na pędach liści i na polarowej czapce.
Trochę płytkiej wody i można jechać dalej.
We mgle, w drodze gdzieś tam... A na przeciw idzie noc, mroźna i bezchmurna. Oprzeć się jej czy poddać...
...
Pierwsza Minuta bluesa (wg pomysłu Martina Tallstroma).
Akustyczna Penny - trochę wyje, trochę narzeka ale ma powody.
Dwie próbki nowego mikrofonu: czystsze Twins oraz brudniejsze Low Action. Wszyscy mówią, że akustyk łatwiej nagrywać przez przystawkę, ale to mikrofon zbierze stukanie nogą, przełykanie śliny i serial sąsiadów zza ściany.
Prawo do nieszczęścia, fragment
Ludzie wymyślili rozmaite sposoby werbalnej i niewerbalnej
socjalizacji. Włosi wciąż się obcałowują, Amerykanie wykonują swój
słynny hug, niedźwiedzi uścisk z poklepywaniem po ramieniu. Holendrzy
całują się trzy razy w policzki. Dlatego pewnie Holendra niemal
zatłukli w Zagrzebiu. Myśleli, że jest Serbem. Bo Serbowie całują się
trzy razy, a Chorwaci tylko dwa.
(... opis zwyczajów innych narodowości ...)
Najgorsi są moi ziomkowie, byli Jugosłowianie. Na ulicach
zagranicznych miast natychmiast ich rozpoznacie. Posępnie łypią
dookoła, poruszają się ostrożnie, gotowi do obrony, jakby byli w
dżungli, jakby za każdym krzakiem czekała na nich jakaś okropność. Moi
ziomkowie to ludzie, którzy w poczekalniach u dentysty rozdziawiają
usta i pokazują sobie nawzajem zęby zżarte przez próchnicę. To ludzie,
którzy na korytarzach szpitali nie zawahają się obnażyć piersi, zdjąć
koszuli i spodni, demonstrując sobie nawzajem blizny po operacjach,
tylko po to, by udowodnić, że ich własne obrażenia są najcięższe.
Kiedy ich spytacie: "Jak się masz?", moi ziomkowie regularnie
odpowiadają: "Lepiej nie pytaj!". Co najwyżej możecie z nich wycisnąć
przyznanie w rodzaju: "Jako tako, mogłoby być lepiej".
(...)
Kiedy młodą matkę zapytacie tam, jak się ma jej nowo narodzone dziecko,
odpowie: "O, tu jest, śpi jak zabite!". W innych społecznościach
dzieci śpią jak aniołki, a w moim byłym środowisku jak zabite.
Dubravka Ugresic, nikogo nie ma w domu.
Polecony przez Toosha cykl filmów Dzika Polska na TVP.PL polecam i ja! Boso przez świat też polecam, jak ktoś nie zna oczywiście.
"Przy jakiejś tam okazji pewien kaznodzieja zwrócił się do grupy dzieci: - Gdyby tak wszyscy dobrzy ludzie byli biali, a źli ludzie czarni, jakiego koloru bylibyście wy?
Mała Mery Jane odpowiedziała - Ja, proszę księdza, byłabym w paski."
"Poproszono mnie, bym skreślił parę słów o tym, jak zostałem satyrykiem. Otóż ja, kiedy zacząłem pisać, byłem przekonany, że to, co piszę jest bardzo poważne i wzniosłe. Czasem nawet pisząc płakałem ze wzruszenia. Tymczasem ludzie, którzy to potem czytali, bardzo się śmiali i mówili: "ale z ciebie satyryk!" Więc dałem się przekonać i zacząłem pisać rzeczy zabawne, pękając przy tym ze śmiechu. A wtedy ludzie czytali to, płakali ze wzruszenia i mówili: "Ach, co się stało, że takie smutne piszesz rzeczy?"
Ot i wszystko.
" (Utwory Rozproszone)
