Fajnie mają te dzieciaki...
A są tacy, którzy ją podobno pokochali, i tacy co przywykli... Jednych przygarnia, a innych.. no cóż...
Udało się, widziałem Jelenie! Jeden z nich szedł na tym polu wprost na mnie. Zafascynowany leżałem na ziemi i patrzyłem przez lornetkę. Jakieś 100m przede mną zatrzymał się i chyba mnie zwąchał... Odwrócił i pognał. Ale jakże dostojnie oddalał się, ciągle wyprostowany z porożem w górze.
Zdjęcia nie mam, ale odsyłam na przykład do opowieści i wspaniałej galerii Sławomira Bąka.
Zawsze myślałem, że takie efekty to tylko w photoshopie... A tu taka niespodzianka po kolejnej nocy oczekiwania na jelenie... Jelenie, które słychać z każdym dniem coraz bliżej... ale pokazać mi się nie chcą.
Rok temu podczas trekkingu po Warmii znaleźliśmy ze Szczepanem jezioro, w środku lasu, niewiadomo gdzie. Prowadzi tu zabłocona leśna droga i prócz ambony nic nie świadczy, żeby człowiek bywał tu często.
Ptaków mnóstwo, od łabędzi przez kaczki, żurawie. Przez całą noc ryczały też jelenie, które miałem zamiar zobaczyć wspinając się na tą ambonę, w końcu zaczyna się rykowisko!
Wspaniałe były niektóre ze zjazdów, szczególnie te bez częstych serpentyn... a bo tam trzeba było mocno zwalniać. Czasem nawet przez okulary leciały łzy, nic innego nie dawało takiej radochy po paru godzinach podjazdu.
Początek wypadu rowerowego przez Alpy do Polski.
Z wypadu rowerowego Piaski - Świnoujście. Trasa nie przebiegała wybrzeżem, które jest dla mnie zbyt oblegane w lecie. Prowadziła m.in. przez Kaszuby, Bory Tucholskie, Pojezierze Drawskie i Puszczę Goleniowską. Nacieszyłem się w końcu lasami.
Krótki film z wypadu rowerowego po południowej Polsce i północnej Słowacji... oraz krótka foto-relacja.
Pierwsza Minuta bluesa (wg pomysłu Martina Tallstroma).
Akustyczna Penny - trochę wyje, trochę narzeka ale ma powody.
Dwie próbki nowego mikrofonu: czystsze Twins oraz brudniejsze Low Action. Wszyscy mówią, że akustyk łatwiej nagrywać przez przystawkę, ale to mikrofon zbierze stukanie nogą, przełykanie śliny i serial sąsiadów zza ściany.
Prawo do nieszczęścia, fragment
Ludzie wymyślili rozmaite sposoby werbalnej i niewerbalnej
socjalizacji. Włosi wciąż się obcałowują, Amerykanie wykonują swój
słynny hug, niedźwiedzi uścisk z poklepywaniem po ramieniu. Holendrzy
całują się trzy razy w policzki. Dlatego pewnie Holendra niemal
zatłukli w Zagrzebiu. Myśleli, że jest Serbem. Bo Serbowie całują się
trzy razy, a Chorwaci tylko dwa.
(... opis zwyczajów innych narodowości ...)
Najgorsi są moi ziomkowie, byli Jugosłowianie. Na ulicach
zagranicznych miast natychmiast ich rozpoznacie. Posępnie łypią
dookoła, poruszają się ostrożnie, gotowi do obrony, jakby byli w
dżungli, jakby za każdym krzakiem czekała na nich jakaś okropność. Moi
ziomkowie to ludzie, którzy w poczekalniach u dentysty rozdziawiają
usta i pokazują sobie nawzajem zęby zżarte przez próchnicę. To ludzie,
którzy na korytarzach szpitali nie zawahają się obnażyć piersi, zdjąć
koszuli i spodni, demonstrując sobie nawzajem blizny po operacjach,
tylko po to, by udowodnić, że ich własne obrażenia są najcięższe.
Kiedy ich spytacie: "Jak się masz?", moi ziomkowie regularnie
odpowiadają: "Lepiej nie pytaj!". Co najwyżej możecie z nich wycisnąć
przyznanie w rodzaju: "Jako tako, mogłoby być lepiej".
(...)
Kiedy młodą matkę zapytacie tam, jak się ma jej nowo narodzone dziecko,
odpowie: "O, tu jest, śpi jak zabite!". W innych społecznościach
dzieci śpią jak aniołki, a w moim byłym środowisku jak zabite.
Dubravka Ugresic, nikogo nie ma w domu.
Polecony przez Toosha cykl filmów Dzika Polska na TVP.PL polecam i ja! Boso przez świat też polecam, jak ktoś nie zna oczywiście.
"Poproszono mnie, bym skreślił parę słów o tym, jak zostałem satyrykiem. Otóż ja, kiedy zacząłem pisać, byłem przekonany, że to, co piszę jest bardzo poważne i wzniosłe. Czasem nawet pisząc płakałem ze wzruszenia. Tymczasem ludzie, którzy to potem czytali, bardzo się śmiali i mówili: "ale z ciebie satyryk!" Więc dałem się przekonać i zacząłem pisać rzeczy zabawne, pękając przy tym ze śmiechu. A wtedy ludzie czytali to, płakali ze wzruszenia i mówili: "Ach, co się stało, że takie smutne piszesz rzeczy?"
Ot i wszystko.
" (Utwory Rozproszone)
