Dwudniowy wypad, podczas którego miałem okazje sprawdzić torby uszyte z kodury. Trzymają się świetnie, spakowałem w nie cały sprzęt wyprawowy bez dodatkowego plecaka. Teraz tylko czekać na deszcz, który powie coś o wodoszczelności kodury podgumowanej.

Siedzimy... Ona i ja kilka metrów nad ziemią w koronie brzozy i czekamy na poranne mgły. Czekamy na początek nowego dnia i na Słońce, które stanie się utrapieniem już w przedpołudnie.

Lato, ciepłe noce, mała lampka rowerowa oświetlająca odblaski znaków i zupełnie pusta droga... czasem coś się przewinie aby oślepić na chwilę i znów zostawić sam na sam z nocą.

Jakiś rok temu jadąc gdzieś spotkałem starszego faceta przy wioskowym sklepie, który od razu zaczepił do rozmowy. Opowiadał jak to zostawiła go kobieta i teraz wszystko musi robić sam. Wiele z tego monologu nie pamiętam, choć przypomina mi się kilka jego słów, ``ucz się gotować, prać i szyć, bo z nimi nigdy nie wiadomo``. No tak... nigdy nie wiadomo.

Zainspirowany Toosh-owymi pomysłami postanowiłem uszyć sobie torby na kierownicę, ramę, pod siodło itp., aby pozbyć się dużych sakw bocznych. Mam `kodurę`, kilkanaście metrów taśmy nośnej, rzep, klamry zaciskowe, zatrzaskowe, nici wzmacniane i zapas cierpliwości na ręczne zszywanie, przyszywanie i wyszywanie.