Podejście minimalistyczne: właśnie przyciąłem karimatę aby starczała tylko do tyłka, jedzenie wypakowałem z oryginalnych opakowań do torebek strunowych a od drugiego kubka oderwałem ucho (owinąłem przeciwsłoneczną matą od szyb samochodowych aby wrzątek nie parzył w ręce i aby ciepło nie uciekało zbyt szybko). Nawet kijek trekingowy pakuję tylko jeden - a bo drugi jest Szczepana! Postaram się z czasem zrobić spis tego co bierzemy i tego co się przyda aby nie brać na drugi raz. Niestety nie wiadomo jak z pogodą - możemy iść w koszulkach na krótki rękaw, możemy też przedzierać się przez zaspy śniegu. Pytaliśmy CouchSurfingowców, oglądaliśmy webcamery z górskich riffugi - być może trafimy tam na pierwsze oznaki wiosny.
Niektóre lasy, m.in. ten koło Kolna - zresztą szczególnie tajemniczy, jak i całe Kolno i jego okolice, wysypane po brzegi przez te białe zawilce. Wiosna!
W Trójmiejskim Parku Krajobrazowym już wiosna - gdzieniegdzie nawet zielono. Ale mogłaby być to jesień. Ta późna, na drzewach widać stare liście.
W kwietniu ruszamy we Włoskie Alpy na kilkudniowy treking - zaczynamy łazić z obciążeniem. Odchudzanie sprzętu w toku, czas myśleć powoli o Xlite-200 (patrz: Toosh). Mam też ciche nadzieje spakować się całkowicie w plecak 50l, łącznie z karimatą Packlon Lego wewnątrz, która zajmuje prawie 1/3 objętości, ale za to leciutka.
Pierwsza Minuta bluesa (wg pomysłu Martina Tallstroma).
Akustyczna Penny - trochę wyje, trochę narzeka ale ma powody.
Dwie próbki nowego mikrofonu: czystsze Twins oraz brudniejsze Low Action. Wszyscy mówią, że akustyk łatwiej nagrywać przez przystawkę, ale to mikrofon zbierze stukanie nogą, przełykanie śliny i serial sąsiadów zza ściany.
Prawo do nieszczęścia, fragment
Ludzie wymyślili rozmaite sposoby werbalnej i niewerbalnej
socjalizacji. Włosi wciąż się obcałowują, Amerykanie wykonują swój
słynny hug, niedźwiedzi uścisk z poklepywaniem po ramieniu. Holendrzy
całują się trzy razy w policzki. Dlatego pewnie Holendra niemal
zatłukli w Zagrzebiu. Myśleli, że jest Serbem. Bo Serbowie całują się
trzy razy, a Chorwaci tylko dwa.
(... opis zwyczajów innych narodowości ...)
Najgorsi są moi ziomkowie, byli Jugosłowianie. Na ulicach
zagranicznych miast natychmiast ich rozpoznacie. Posępnie łypią
dookoła, poruszają się ostrożnie, gotowi do obrony, jakby byli w
dżungli, jakby za każdym krzakiem czekała na nich jakaś okropność. Moi
ziomkowie to ludzie, którzy w poczekalniach u dentysty rozdziawiają
usta i pokazują sobie nawzajem zęby zżarte przez próchnicę. To ludzie,
którzy na korytarzach szpitali nie zawahają się obnażyć piersi, zdjąć
koszuli i spodni, demonstrując sobie nawzajem blizny po operacjach,
tylko po to, by udowodnić, że ich własne obrażenia są najcięższe.
Kiedy ich spytacie: "Jak się masz?", moi ziomkowie regularnie
odpowiadają: "Lepiej nie pytaj!". Co najwyżej możecie z nich wycisnąć
przyznanie w rodzaju: "Jako tako, mogłoby być lepiej".
(...)
Kiedy młodą matkę zapytacie tam, jak się ma jej nowo narodzone dziecko,
odpowie: "O, tu jest, śpi jak zabite!". W innych społecznościach
dzieci śpią jak aniołki, a w moim byłym środowisku jak zabite.
Dubravka Ugresic, nikogo nie ma w domu.
Polecony przez Toosha cykl filmów Dzika Polska na TVP.PL polecam i ja! Boso przez świat też polecam, jak ktoś nie zna oczywiście.
"Poproszono mnie, bym skreślił parę słów o tym, jak zostałem satyrykiem. Otóż ja, kiedy zacząłem pisać, byłem przekonany, że to, co piszę jest bardzo poważne i wzniosłe. Czasem nawet pisząc płakałem ze wzruszenia. Tymczasem ludzie, którzy to potem czytali, bardzo się śmiali i mówili: "ale z ciebie satyryk!" Więc dałem się przekonać i zacząłem pisać rzeczy zabawne, pękając przy tym ze śmiechu. A wtedy ludzie czytali to, płakali ze wzruszenia i mówili: "Ach, co się stało, że takie smutne piszesz rzeczy?"
Ot i wszystko.
" (Utwory Rozproszone)
